همه ی قرار ها باشد برای فردا

به زودی قرار است سواری بر اسب سپید

با ردایی بلند و زلفی در باد بیاید

توشه اش ، شمع و شیرینی

قرارها باشد برای آن روز

تا آن موقع می خواهم

بی قرار زنده گی کنم...

باید دانست

تا دیگر گله ای از این همه رفتن و برگزیدن و ماندن و هزار فعل شنیع نباشد:

اینجا ، در این خاکدان

این تابوت ِ نا متناهی

- که به آراسته گی تمام ، جلالش هویداست -

از قوانین منطقیش:

فرجامی میرا برای هر حرکتی ست

اما

هر حرکتی رجحان دارد به

                بقای سکون و سکوت

                به

                بقای ِ روشن ِ ماندن

با این میرایی ی ِ تاریک آغاز خواهم شد:

نوعی درآمیخته گی ، از آنگونه که یکی جوانه به آفتاب.

باید دانست

هر حضور و هر تداوم ، نمود ِ رفتن سوخته جانی خواهد بود

عصیان سوخته گی و شوریده گی را گام بر میدارم:

تمام گزینه ها را دور خواهم ریخت

هر لحظه ، هر ذره انتخابم خواهد بود

دیده گان تنگ و اندیشه های جامد

                                         را به این خاموشی  

                                                    دهن کجی خواهم کرد

بر هر بقایی عطر نفرت خواهم پاشید

-          چه با گل سرخ باشد و چه با گلایل سفید –

تا تعفن لذت آن را کم تر احساس کنم

هر پرواز و پیوند در هوای مسموم را دفن خواهم کرد

دیگر به دامنه ی زمان چنگ نخواهم انداخت

و به فضای بی رنگ و بی وزن خواهم شتافت

آنجا که فاصله ی ذرات آنقدر بی کران شود که:

مه گرفتگی ی ِ خاطره ها باقی بماند و تابوت اندیشه های شهوت ناک  ِ

هر قوم عجیب...

باید دانست

آنجا دیگر نه گزینه ای هست برای انتخاب،

                   نه مکانی برای ماندن

                   نه شوقی برای روییدن

                   نه هوایی برای تنفس

                                              و نه نوری برای روشنایی

یکی مسیر  ِ تاریک

به عرض شانه هایم...