بر گستره ی 
چینه های بلند
                   و آسمان کوتاه
تکه های خرد آینه
حقیرانه ترین انعکاس نور است

آدمی
محتاج یکی دست و یکی دیده گان است ٬  
تا لبخندی 
             تا پیوندی!

طمع ساده ی عصیان!
طمع ساده ی خواستن!

          
  *************

های!
قاب مردمان
مشعشع حقارتست ز تصویر تو!
فشردن دست ٬
ارتعاش هرزه گی ست!
             که آن سوی ریسمان
تکاپوی قلب تو  - نماد بنده گی-  ست!