سال هاست

دیگر هیچ نوایی به گوش ره گذری نمی رسد

یا تند باد اجازت نمی دهد ،

یا دیگر عیان زمزمه

                ذهن خستگان را فراستی نیست!

بی خود تلاش می کنم!

این رقیق ِ تنفس

              ارتعاش سکوتم را

              بر بنی بشری

              هویدا نمی کند

...

می دانم ،

زین بعد

             بر صُلب ترین ِ جامدات صدایم را

             سوق

             خواهم داد

و بر او خواهم نوشت

تنها او

با آن حضورِ  ِ غلیظ ِ سال های سکوت و صبر

می تواند

           غریوم را به بی نهایت تداعی

            و سرخی یِ خونم را

            به نوشته ی حسرتِ انسانی

            نمودار کند...